Planeet Zee

Fluorescerende eiwitten worden in de moleculaire biologie gebruikt om andere eiwitten te labelen. Het groene licht is goed zichtbaar onder een fluorescentiemicroscoop.(c) pnas

In de nanobiotechnologie (biotechnologie op nanoschaal) worden nanomaterialen ontwikkeld  uit natuurlijke grondstoffen in de grootteorde van nanometers (een miljardste van een meter). Er zijn talrijke voorbeelden te noemen waarbij de zee een bron van materialen vormt . 

In DNA-onderzoek werkt men met fluorescerende eiwitten om na te gaan waar in de cel zich bv. een bepaald eiwit bevindt. Men doet daarbij beroep op een groen fluorescent eiwit  (ook GFP-eiwit), dat groen oplicht als er licht opvalt. Het GFP-eiwit komt in zee voor bij sommige kwallensoorten. De ontdekking en ontwikkeling van het GFP-eiwit uit de kwal Aequorea victoria leverde in 2008 de Nobelprijs voor de Scheikunde op. Voordien maakten onderzoekers gebruik van radioactieve labeling.

Om nog even bij de kwallen te blijven, de tentakels van kwallen staan model voor het ontwikkelen van minuscule langgerekte DNA-ketens die, bevestigd aan een microchip , in de bloedstroom kankercellen kunnen vangen, net als de behendige tentakels van een kwal. 

Een ander voorbeeld is de mossel, die over een berucht verlijmingsapparaat beschikt. Als de mossel zich wil vasthechten, schuift zij haar voet naar buiten en geeft minuscule kleine bolletjes kleefstof af. Met gemodificeerde mosselkleefstoffen kunnen zelfs gebroken mensenbotten tot vaatwasbestendig servies weer worden verlijmd.

Lijm afkomstig van de stof die blauwe mossels (Mytilus edulis) gebruiken om zich vast te hechten aan een stevige ondergrond, is zeer geschikt voor het vastlijmen van breuken aangezien de lijm werkt in een vochtige omgeving en biologisch afbreekbaar is. © Michael O'Donnell